what should i do?????
      
ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าเรื่องยังไงแล้ว
สรุปก็คือ คงต้องรีบหาหอพักในกทม.ให้เร็วที่สุด อยากหนีปัญหา แต่ถึงหนีไปปัญหาก็คงตามมารังควาญอยู่ดี ปัญหาของพี่สร้างไว้ แต่น้องกลับเป็นผู้รับกรรม
ตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวไปหมดซะทุกอย่าง กลัวโดนพี่ฆ่าตาย แต่ก็กลัวพี่ฆ่าตัวตายซะเอง
สถานการณ์ในบ้านของเราเหมือนเป็นสงครามเงียบ สงครามประสาท สงคราม(หวาน)เย็น
ใครผิด โทษบิดรมารดาได้ไหม โทษสด.(สันดาน)ตัวเองหรือ เห็นด้วย
............................................................................................................................. 
สุดท้ายคนผิดคือตัวของตัวเอง แต่เคยสำนึกบ้างไหมเอ่ย
ตัวของฉัน ไม่ได้ก่อเรื่องให้คนอื่นเดือดร้อน แต่ก็ได้รับความเดือดร้อนมาอย่างสาหัส
เล่นเอาน้ำตาร่วง แต่วันนี้ครั้งนี้ดีนะ ตั้งสติได้ ร้องไปนิด ๆ หน่อย ๆ พอเป็นพิธี (จริงๆแล้วอายไปร้องไห้ทางโทสับก่ะคนอื่นซะงั้น) 
ขอบใจเพื่อน ๆ ที่ยอมเป็นกระโถน(โห)รองรับอารมณ์ อยู่คุยด้วยยันดึกยันดื่นข้ามวันข้ามคืน
ขอบใจนะ ถ้าหากมีเรื่องอะไรให้ช่วยขอให้บอก ยินดีช่วยเหลือกลับไปเหมือนกันค่ะ
............................................................................
เรื่องของบรรดาแมวเหมียวที่บ้าน ............................................
เป็นกังวลว่าถ้าไปอยู่หอพักที่กทม.แล้วจะทำไงกับพวกนี้ดี ที่แน่ ๆ เอากั๊กไปด้วยแน่นอน ส่วนเหลือง(หน้าหล่อ)ยังตัดสินใจไม่ได้ เหลืองขี้อ้อน ตลก ซน ตัวหอม มีกล้ามขาด้วย ชอบ 555
แต่ว่าควรทำอย่างไรดี ทิ้งเหลืองและโอวัลตินก่ะลูก ๆ ไว้ที่นี่ อาทิตย์นึงกลับมาดูครั้งนึง
หรือว่าเอาเหลืองไปด้วยดีนะ กัวเหลืองจะคิดถึงเจ้านายสาว(เกือบสวย) ทางออกมีกี่ทางกันนะ
........................................อืม 
เหมือนจิตใจจะฝ่อเล็กลีบลงทุกวันทุกวัน สงสัยว่าเกราะป้องกันมันคงผุกร่อนแตกร้าวไปหมดซะหล่ะนะ
....................................................................................... ..................
ในความเป็นจริงแล้ว เป็นห่วงพี่นะ แต่ว่า เป็นห่วงตัวฉันเองมากกว่า บางทีนะ รักตัวเองก่อนที่จะรักคนอื่น มันคงจะจริงที่สุด....................................................เศร้าใจจัง
ขอบอกไว้หน่อยว่า รักพี่นะ เรามีกันอยู่แค่นี้สองคน ไม่เหลือใครที่พอจะเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแก่พวกเราได้ ไม่มีใครดีกับเราเท่าสายเลือดดีเอ็นเอเดียวกัน แล้วฉะนั้นเราจะทิ้งกันได้อย่างไร ไม่เคยคิด เพียงแต่หนทางคนเรามันเดินคนละเส้น นิสัยความคิดมันสมองเลือดดีเลือดชั่วมันเข้มข้นไม่เท่ากัน แค่นั้นเอง           
 |
