แล้วรถสองแถวก็ออกตัวเคลื่อนที่ไปรู้สึกเหมือนโลกนี้เป็นของเฮา นั่งอยู่คนเดียว เปลี่ยวเอกา ฝนตกทีไรผู้คนหายหมดหลบอยู่แต่ในคฤหาสน์กันซะนี่ นั่งไป ๆ ชมวิวทิวทัศน์ข้างทาง ลมเย็นพัดมาปะทะผิวหน้า กลิ่นโคลนสาปและอึวัวโชยมา นี่ถ้านั่งฝั่งนู้นเป็นกลิ่นอึแพะนะ อากาศดีมากกก 
ถึงปิ่นเกล้า ถึงเวิร์ดเทรด ถึงสยาม 
ซื้อของหมดไป 11,000 เป๊ะก็แล้ว โอ๊ย 5 โมงเย็นผ่านไปก็แล้ว โอ๊ย เพื่อนก็ยังไม่มา แต่โทรมาบอกว่ายังติดธุระดูหอพักอยู่ เปลี่ยนเป็น 6 โมงเย็น เออ เลยขอตัวกลับก่อน คอยไม่ไหว บ้านไกล วัยรุ่นใจร้อน จริง ๆ ถ้าคอยต่อไปคงได้จ่ายมากกว่านี้
เหิ๊ดวุ้ย
ขากลับหลับตลอดทาง ถึงบ้านกินข้าวเสร็จก็จรลีขึ้นสวรรค์ชั้น 7 ตื่นมาอีกทีตี 4 ลงมาเปลี่ยนคู่นอนจากไอ้เหลืองเป็นไอ้กั๊ก แต่พอเปลี่ยนมานอนกกไอ้กั๊กหล่ะหลับไม่ลง ตัวนุ่มนิ่มน่ารักเกิ๊น
อือใช่ เจอเต๋า ดรากอนไฟว์ด้วย หุ่นดี น่าหม่ำ พาลไปนึกถึงเด็กชาย(ในฮาเร็ม)ของช่างทำผมชื่อดังของเมืองไทย สมทรง ชราซน เคยเจอที่อีทูดี้สาขาสยามเซ็นตอนห้างใกล้ปิด เด็กชายนายนั้น...เห็นแล้วเสียดาย นี่ถ้าเฮาเป็นญาติก่ะ มิสเตอร์มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก หรือ มิสเตอร์วอร์เรน บัฟเฟต นะ จะขอเงินมาไถ่เด็กชายนายนั้น ゜+。(*′∇｀)。+゜
อ้อ ไม่ได้ล้างมาสคาร่าอีกแล้วทู้กที คือน้ำก็ไม่ได้อาบอ่ะนะ ง่วงจัดจริง
อือ พอดีตะกี้ออกไปซื้อโจ๊กกิน ซื้อมาเผื่อพี่ด้วย แต่ว่าดันออกไปแล้ว เฮ้อ เป็นห่วง
Gligug
Gligug 
