คงเคยได้ยิน “รักมากก็เกลียดมาก” แต่เมื่อเวลาผ่านไปชั้นจะให้อภัยและคงจะลืมเธอได้หมดใจ โปรดอย่าลืมว่า ชั้นก็เป็น “ผู้หญิง” คนนึงมี “จิตใจ” ...ช้ำเป็นเหมือนกันไม่ได้แตกต่างจากคนอื่น ชั้นไม่ใช่ “พระอิฐพระปูน” ที่จะโดนขว้างปาแล้วไม่รู้สึกรู้สา หรือโดนด่าแล้วหน้าไม่ด้านชา ชั้นเป็น “มนุษย์” มีปากไว้พูด ด่า เถียง โต้แย้ง ชี้แจง เพื่อปกป้องให้ตัวชั้นเองปลอดภัยและเป็นฝ่ายถูก แต่แล้ว ปาก วาจา มันดัน “พาซวย” เหตุการณ์ครั้งนี้คงได้สั่งสอนให้ชั้นและเธอ รู้จักพูดเล่นให้เป็นเวลา ขอโทษที่ชั้นควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีพอ ขอโทษที่ชั้น “แย่เหลือเกิน”

สุดท้ายแล้วคนที่เสียใจน้ำตาตกใจ คือ ชั้นเอง หรือนี่