じぶんの大切な人になってしまったら いずれバイバイしてしまうのか と思うと悲しすぎるから もうこれいじょう人を失ったり 離れたりするのとかつらすぎる ずっと一緒にいたい人ほど 時間に解決されたくない でも どうしたらいいのかわかりません もう彼のｺﾄは忘れてしまえよ วันก่อนโดนแซว “สงสัยตอนเด็กจะดื้อน่าดู ขาถึงได้มีแต่แผลเป็น” สังเกตสังกาอะไรขนาดนั้น ทำให้เสียเซลฟ์อย่างแรงเลยค่ะไอ้เพื่อนบ้า   แต่จริงของเค้าก็ซนเอาเรื่องนะ ไปสอยองุ่น มะม่วง ละมุด กล้วยในสวนของคนอื่น ปืนต้นมะพร้าว ตกลงมาหัวแตก วิ่งหนีหมา เอากรรไกรปาหน้าพี่ตอนเล่นซูเปอร์แมน (แล้วพี่ก็ปากลับมาเหมือนกัน) ปีนเสาบ้านเพื่อนตกลงมาหัวกระแทกฝาโอ่งปูน...สลบ ตื่นขึ้นมากะโหลกยุบ (ทุกวันนี้ก็ยังคงยุบ) ปั่นจักรยานพุ่งไปหารั้วหนาว ตีรังผึ้ง หาปูในผักตบ ทำเสาชิงช้าชาลีเอง จับแมวนอนเปล เสริมสวยตุ๊กตา เอาเค้กแปะหน้าแม่ เอาหมากฝรั่งใส่หัวเพื่อน หาหมัดให้ตัวเอง เฮ้ย    อาจไม่สวยอย่างที่คิด (อาจไม่หล่ออย่างที่คาด)   ก็ไม่รู้ว่า...เมื่อไหร่จะสวย โฮ๊ะ  Fight　 ลืมบอกไป เมื่อวานเครียดเรื่องเขียนเรซูเม่ไม่เป็น โทหาคนนู่นคนนี้ระบายไป สุดท้ายก็สำนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยโดนพูดใส่มา “ต้องหัดทำอะไรด้วยตัวเอง จะมามัวรอให้แต่คนอื่นช่วยไม่ได้หรอก” เหมือนจะด่านะแต่ว่าไม่ได้ด่านะ (ใช่ป่ะ) แล้วก็เลยเข้าเน็ตเซิร์ชหางานก่อน ประกอบกับนั่งดูแบบอย่างเรซูเม่ของพี่ชมพู่ กับของยัยแอมที่ส่งมาให้ ขอบคุณนะคะ ซึ้ง สุดท้ายก็เขียนได้ ภูมิใจนะเนี่ย คิกคิก ตอนนี้เรซูเม่เสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปขอทรานสคริปต์กับถ่ายรูป แฮ่     เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ

I’m just a little girl who is made to be in love by you.