เมื่อวันพฤหัสตื่นแต่เช้าแต่งตัวไปดูหนังเรื่อง สี่แพร่ง ที่ EGVราชดำริ ครั้งนี้แต่งหน้าผิดพลาดอย่างมหันต์ เบส Skin Food ไม่ค่อยเวิร์คแฮะ ส่วน Fasio เวิร์คเหมือนเดิม...มาสคาร่าขนตาหนาเด้ง   ไปถึงก็รีบซอยเท้าไปกินก๋วยเตี๊ยวท่าสยามก่อนโลด หิวจัดมาก แล้วข้ามฝั่งมาเวิร์ดเทรดกินฟูจิต่อ หิวจริงของแท้ และรีบข้ามกลับมาซื้อตั๋วหนังให้ทัน เพราะมันจะฉายในอีก 10 นาทีนี้แล้ว ยืนอยู่สาวเดียวในลิฟท์ที่เวิร์ดเทรด (ถ่ายในกระจกแบบนี้หล่ะดูผอมเพรียวเวอร์) กะลังจะลงไปข้ามฝั่งเพื่อดูสี่แพร่ง แหม สร้างบรรยากาศตั้งแต่นอกโรงภาพยนตร์เลยแฮะ   เข้าไปก็ดื่มโค้กไป ปวดเฉ่ไป อ้างว้างไป (ไม่มีคนนั่งข้าง มีแต่อสูรกาย แต่ก็ดีนะ ที่นั่งว่าง ๆ) แถมยังเหม็นกลิ่นรองเท้าคนข้างหน้าไปด้วย อ๊ะ ล้อเล่น  เรื่องนี้ชอบตอนของพลอยมากสุด (นอกนั้นก็โอเคดูได้เอามันส์) ตอนจบดูแล้วติดตาดี แล้วพลอยเล่นในที่แคบ รู้สึกอึดอัดแทน บรรยากาศก็มึดมน นึกถึงฉากจบทีไร หลอนทุกที แล้วไม่รู้ทำไมต้องมาคิดตอนนอนไม่หลับนะ ได้แค่หลับตาปี๋อ่ะ อ้อ ชอบเพลงประกอบ พี่โดมร้อง ชอบมากมากมาก ต้องนั่งฟังเพลงให้จบค่อยเดินออกมา และออกมาเป็นคนสุดท้าย เอาให้คุ้มนะ 140 บาทเนี่ย ฮ่าๆๆๆ ดูเสร็จก็เดินข้ามกลับไปฝั่งเวิร์ดเทรด แวะเยี่ยมชมคิโนคุนิยะ โทหาพี่น้องคนเล็ก (นินทาชาวบ้านกัน คิกคิก) อือ มีหนังสือเล่มนึงอยากได้มากเลย เป็นเรื่องสั้นแนวรักหวานแหวว หน้าปกคิกขุดี แต่ไว้รอลดราคากระหน่ำก่อน หรือไม่ก็ไว้ไปแถวอโศก ร้านมือสอง 55   แล้วไปแวะแพลตตินั่ม ไปตากแอร์เฉย ๆ คุคุ ค่อยออกมานั่งรถตู้ไปลงแถวเซนปิ่น กินสเต็กไก่ลุงหนวด อิ่มมาก ตอนนั้นรู้สึกตัวเลยว่า กะลังจะแปลงร่างเป็นอึ่งอ่าง มองเวลาเฮ้ยจะสองทุ่มแล้ว จ้ำอ้าวเดินไปคิวรถตู้ รถหมด ต้องจ้ำอ้าวไปป้ายรถเมล์แถวโลตัสเพื่อไปสายใต้ใหม่แทน ถึงบ้านสี่ทุ่มเศษ ออนเอ็มนิดนึง ก็หลับเลย ง่วงงง ก็ไม่รู้ว่า...เธอจะมีความสุขดีไหม Fight　     แมวตัวกลางของชาวบ้าน ทานตะวันของข้างบ้าน (ไม่ได้ชอบนะ) ส่วนกูลิกั๊ก ลูกของใครไม่รู้เหมือนกัน คิกคิก

I’m just a little girl who is made to be in love by you.